Verminderde krachten

17 oktober 2025 overzicht

Dit verslag is met behulp van Jannie Bakker tot stand gekomen, omdat mijn krachten toch minder worden.

Mijn laatste verslag was op 28 september, dus gaan we daarmee verder.

29 September zijn we op bezoek geweest bij Teun, onze oude voorganger, net terug van een reis naar Albanië. Hem gevraagd of hij de begrafenis wilde leiden. Hij wil wel bij de begrafenis zijn, maar omdat hij niet van onze kerk is, zou hij het fijn vinden als iemand van onze gemeente Shamar het geestelijke gedeelte voor hun rekening zou kunnen nemen.  

Dinsdag 30 september kwam kapster Tessa bij ons thuis – zij is net zwanger en dan word je bepaald dat leven en dood heel dicht bij elkaar ligt.

Donderdag 2 oktober: gesprek met palliatieve team. 

Mw. Fulling vertelde dat drie onderdelen onder het specialistische team vallen.

1. Als je vocht vasthoudt in je buik dan kan dat evt. afgezogen worden

2. Vocht achter de longen – kan ook afgezogen worden

3. Als eten niet meer gaat kunnen ze een bepaalde stent zetten voor sondevoeding (zodat je niet constant alles uitspuugt.)   

Het doel van bovenstaande medische handelingen is om mijn een zo rustig, pijnloos mogelijk levenseinde te geven.  

Omdat ik het gevoel had vocht in mijn buik te hebben, kon ik maandag 6 oktober naar het ziekenhuis, afd. radiologie, waar ze een echo maakten. Ze zagen nauwelijks vocht in mijn buik, maar meer bij mijn middenrif. Daar nemen de uitzaaiingen toe.

Die avond naar de gemeente Shamar om het begin van het Loofhuttenfeest (Soekot) te vieren. Nog een beetje mee kunnen dansen. 

Dit jaar hebben we geen loofhut gebouwd in onze tuin, daar stond ons hoofd niet naar.

Vrijdag 3 oktober eerste gesprek gehad met de begrafenisondernemer. JADE – twee Christelijke vrouwen. 

Van te voren hadden we al een boekje ingevuld hoe we het een beetje zouden willen hebben. Heel fijn was dat ook mijn oudste dochter uit Maasland ook bij dit gesprek was. Het boekje doorgelopen.

Een uitvaartwensenboekje

Nadenken over je eigen uitvaart en praten over doodgaan zijn onderwerpen die we vaak liever mijden. Hierover praten met je partner of familie kan hen houvast geven. Je wensen bij overlijden kunnen ook vastgelegd worden door het invullen van een wensenboekje. Een uitvaart is net zou persoonlijk als het leven. In het boekje geef je zelf het antwoord op een aantal vragen en geef je je nabestaanden de zekerheid dat ze de uitvaart op basis van je eigen wensen, door de uitvaartverzorger, kunnen laten vormgeven. Dat kan voor je nabestaanden een hele gerustelling zijn in een verdrietige periode.

Het waren twee emotioneel zeer heftige dagen.

Zaterdag 11 oktober bij dochter Inge op bezoek – genoten van de kleinkinderen en mijn schoonzoon had zich uitgesloofd om een heerlijke maaltijd te maken: Zalm op de BBQ en venkel uit de oven. 

Als toetje lopende chocoladecake van de BBQ en kersenslagroom en de kleinkinderen smulden van het toetje. Een lopende chocolade cake is van binnen nog vloeibaar.

Die week ook nog drie keer wandelingen gemaakt in de duinen bij Den Haag – Ockenburg, 6000 stappen – ging goed. Was heerlijk zonnig weer.

Zondag 12 oktober: opnieuw wandelen, maar al na korte tijd had ik geen lucht meer. Stonden we in de duinen van Hoek van Holland. 

Op z'n elf-en-dertigst (Koos noemt dat op de 33 toeren plaat zetten) of met een slakkengangetje, terug gelopen. Daarna durfden we niet meer te gaan wandelen.

Deze week ook de Move-On fysiotherapie afgezegd en ook niet naar de Simchat Tora samenkomst in de gemeente geweest, omdat mensen daar allemaal gaan dansen. Daar heb ik de adem niet voor.

De huisarts heeft naar m'n longen geluisterd en concludeerde dat hij bij de rechterlong minder geruis kon horen.

Afspraak gemaakt ziekenhuis voor donderdag morgen (16 oktober) waar ze 1 liter 1 liter pleuravocht is verwijderd. Dit was het maximum want er zit nog meer pleuravocht. Nu heb ik weer een beetje meer lucht. Ze kunnen niet zeggen hoe snel het weer terugkomt.  Vorig jaar december was er 3 (!) liter pleuravocht verwijderd!

 

Jannie Bakker hoopt over zes weken weer voor 3 maanden naar Israël te gaan. De bedoeling is dat we in de komende weken samen nog verschillende vraag en antwoord gesprekken gaan opnemen, die Petra dan weer uitwerkt voor het weblog.

Vandaag hadden we een soort zussendag. 

Samen met Els mijn 9 jaar jongere zus gingen we naar Bea. Bea is onze nicht en in haar tienertijd heeft ze een paar jaar bij ons in huis gewoond. We hadden elkaar al een aantal jaren niet meer gezien.